ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, ΤΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ, ΤΩΝ ΟΤΑ, ΣΤΑ Ν.Π.Δ.Δ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Είναι ώρα για μεγάλες αποφάσεις. Οι εξελίξεις που ζούμε μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω, θέτουν μπροστά σε όλους και όλες μας σοβαρά διλήμματα και επιλογές.

Θα αποδεχτούμε, θα συμβιβαστούμε με τη δραματική επιδείνωση της ζωής μας και των όρων διαβίωσής μας; Με τη βαρβαρότητα, την αθλιότητα που οικοδομούν σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων, σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού;

Θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε, μαζί με όλους τους άλλους εργαζόμενους για να διατηρούνται και να μεγαλώνουν τα κέρδη της πλουτοκρατίας, μιας ελάχιστης μειοψηφίας σε μια περίοδο, όπου υπάρχουν όλες οι υλικές προϋποθέσεις για να ζήσουμε οι δημόσιοι υπάλληλοι και συνολικά τα λαϊκά στρώματα καλύτερα;

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Έχει από χρόνια έρθει η ώρα, έχει ωριμάσει η ανάγκη να αλλάξουμε στάση και τρόπο αντιμετώπισης των εξελίξεων. Να οργανώσουμε την αντίστασή μας στα βάρβαρα μέτρα, μαζί με όλους τους εργαζόμενους, μαζί με όσους χτίζουν τις προϋποθέσεις για άλλο δρόμο ανάπτυξης, που θα υπηρετεί, θα ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων.

Πολιτική πείρα έχουμε συσσωρεύσει όλες και όλοι μας. Τα σημερινά αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα δεν ήρθαν ξαφνικά. Είναι συνέχεια των προηγούμενων μέτρων που έπαιρναν σταδιακά, αλλά σχεδιασμένα, τόσο οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ. Συνολικά τα μέτρα αυτά επέφεραν συντριπτικό χτύπημα στα εργασιακά, μισθολογικά, συνταξιοδοτικά, μορφωτικά δικαιώματά μας. Με τα ίδια πάντα προσχήματα. Πότε για να γίνει καλύτερη και αξιοπρεπέστερη η δουλειά του δημόσιου υπαλλήλου και πότε για ένα Δημόσιο σύγχρονο, αποτελεσματικό στην εξυπηρέτηση του λαού.

Σήμερα για να σώσουν δήθεν την πατρίδα από τη χρεοκοπία, για να φτιάξουν υποτίθεται ένα κράτος καλύτερο για το λαό, πιο φιλικό για τον ίδιο το δημόσιο υπάλληλο. Δεν υπάρχει ούτε τέλος σε αυτή την κοροϊδία, ούτε τέλος στα αντιλαϊκά μέτρα. Θα κατεδαφίσουν, ό,τι έχει απομείνει.

Τώρα όμως υπάρχει πείρα. Γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των μέτρων που πήραν. Αν ήταν μέτρα νοικοκυρέματος, αν βελτίωσαν τη θέση των εργαζομένων και του ίδιου του δημόσιου υπαλλήλου.

Το κράτος και η δημόσια διοίκηση έγινε και γίνεται όλο και πιο αντιλαϊκό, αυταρχικό, αντιδραστικό για τα λαϊκά στρώματα. Ένα ταξικό, αστικό κράτος, που χρόνο το χρόνο προσαρμόζεται και εκσυγχρονίζεται με μοναδικό και αποκλειστικό κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου, του συστήματος γενικότερα.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Τώρα μπορούμε να συζητήσουμε, να καταλήξουμε σε πιο ώριμα συμπεράσματα, να ξεπεράσουμε εκβιασμούς και τα διλήμματα, με τα οποία βομβάρδιζαν και βομβαρδίζουν τα μυαλά μας, τις συνειδήσεις μας και όποιες αυταπάτες, ότι μπορεί αυτό το σύστημα να γίνει πιο ανθρώπινο, όπως ισχυρίζονται διάφοροι σοσιαλδημοκράτες και μαζί τους οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπέρασμα πρώτο:

  • Η κρίση που ζούμε δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Δεν οφείλεται στους κλέφτες, τα λαμόγια, στην κακή διαχείριση, στις στρεβλώσεις του καπιταλισμού, όπως μας λένε. Τέτοια φαινόμενα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Είναι το αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Είναι το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης σε όλο και λιγότερα χέρια των μέσων παραγωγής και του παραγόμενου πλούτου. Για αυτό, την ίδια ώρα που υπάρχει αμύθητος πλούτος και μεγάλες δυνατότητες αύξησής του, την ίδια ώρα καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις και δυνατότητες, οι εργαζόμενοι γίνονται πιο φτωχοί.

Αυτό συμβαίνει γιατί τα μέσα παραγωγής, η οικονομία, ο πλούτος που παράγεται είναι στην υπηρεσία των λίγων. Δε σχεδιάζεται η παραγωγή με κριτήριο την κάλυψη των λαϊκών αναγκών, αλλά με κριτήριο το κέρδος των λίγων. Τα ελλείμματα και τα χρέη δεν τα δημιούργησαν οι μισθοί, οι συντάξεις, οι εργαζόμενοι. Είναι χρέη και ελλείμματα που προκλήθηκαν για τις ανάγκες της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Συμπέρασμα δεύτερο:

  • Και στη χώρα μας και στην Ευρώπη η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, άλλοτε έφερνε την κυβέρνηση και άλλοτε αφαιρούσε την κυβέρνηση, είτε από τους σοσιαλδημοκράτες, είτε από τους συντηρητικούς, είτε από συμμαχικά σχήματα με κορμό αυτούς.

Πάντα με την ελπίδα, ότι θα είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους και πάντα μας προέκυπταν χειρότεροι. Γιατί; Γιατί τα κόμματα άλλαζαν, αλλά η τάξη που είχε και έχει την εξουσία έμενε και μένει ίδια, τα μονοπώλια, οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Δεν αρκεί να αλλάζεις αυτόν που διαχειρίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Πρέπει να αλλάξει η πολιτική. Να αλλάξει τάξη στην εξουσία, να έρθει στην εξουσία η εργατική τάξη.

Συμπέρασμα τρίτο:

  • Δεν καταφέραμε οι εργαζόμενοι και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα να προετοιμαστούμε, να αντιδράσουμε έγκαιρα, να αντιπαραθέσουμε αγώνες και αιτήματα, να απαντήσουμε στην επίθεση που δεχτήκαμε και δεχόμαστε, παρ’ ότι οι πολιτικές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι γνωστές και οι απαιτήσεις του κεφαλαίου δεδομένες. Κυριάρχησε στις γραμμές μας ο εφησυχασμός και η αποδοχή μέτρων, που υπονομεύουν μακροπρόθεσμα τις κατακτήσεις, όπως είναι τα επιδόματα, κ.ά., αντί αυξήσεων. Αποδεχθήκαμε το καθεστώς της ανασφάλιστης δουλειάς, όπως Stage και τις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις. Υποτιμήσαμε την ανάγκη κοινών αγώνων με τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα την κοινή δράση με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η βασική ευθύνη βαραίνει τις ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ.

Οι ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ, γενικότερα ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός αφόπλισε, αποπροσανατόλισε τους εργαζόμενους, κατέστησε τις βασικές και μεγάλες οργανώσεις της εργατικής τάξης συμμάχους του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, των κυβερνήσεων.

Μας έλεγαν και μας λένε ακόμη, ότι η λύση βρίσκεται στην αποκατάσταση του ανταγωνισμού και της κερδοφορίας των καπιταλιστών για αυτό και οι εργαζόμενοι πρέπει να συμβάλλουν στις θυσίες (αλλά δήθεν όχι μονομερώς), να έχουν λελογισμένα, ρεαλιστικά αιτήματα. Λειτούργησαν και λειτουργούν ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης και των αγώνων καθηλώνοντας, αποπροσανατολίζοντας, εκτονώνοντας (με τη βοήθεια και των διάφορων «αριστερών» σχημάτων, που τώρα προσπαθούν ασμένοντας να διαφοροποιηθούν από ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ) τις όποιες αγωνιστικές διαθέσεις αναπτύσσονταν και αναπτύσσονται.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η ύπαρξη και η δράση του ΠΑΜΕ κράτησε και κρατάει την ελπίδα ζωντανή. Το ΠΑΜΕ προειδοποίησε έγκαιρα, ακόμη και όταν πολλοί δε μας πίστευαν. Οι αγώνες του γέμισαν πείρα, έδωσαν κουράγιο, απαντοχή στους εργαζόμενους. Απέτρεψαν απολύσεις, διώξεις, απέσπασαν αιτήματα, καθυστέρησαν, παρεμπόδισαν, έστω και προσωρινά διάφορα μέτρα.

Σήμερα απαιτούνται πολύ περισσότερα για να αντιμετωπιστεί μια γενικευμένη καθολική επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.

Για να δημιουργηθούν όροι αγώνων, αντίστασης, κυρίως αγώνων προοπτικής, απαιτούνται άμεσα, γρήγορα νέα ποιοτικά βήματα. Βήματα, όπως:

1ον Να απορριφθεί και αντιπαλευτεί όχι απλά το μνημόνιο που είναι η συμπύκνωση των χρόνιων απαιτήσεων του κεφαλαίου, που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης προωθούνται πιο γρήγορα, αλλά η ίδια η λογική, ότι πρέπει να υπάρχει, να κερδίζει ο καπιταλιστής για να ζουν οι εργαζόμενοι καλύτερα, που με ή χωρίς μνημόνια είναι η μήτρα που γεννά τέτοια μέτρα. Απόδειξη, ότι σε όλες τις χώρες της ΕΕ παίρνονται τα ίδια μέτρα. Ο ευρωμονόδρομος, η αποδοχή των στρατηγικών της ΕΕ δεν αφορά τους εργαζόμενους, είναι η συμμαχία των μονοπωλίων.

2ον Μαζική εγκατάλειψη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ από κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο που ψήφιζαν αυτά τα κόμματα. Με πρώτο βήμα τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές του Νοέμβρη που μαζικά, αποφασιστικά πρέπει να αποδυναμωθούν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ γιατί είναι όλοι τους υποστηριχτές του <<Καλλικράτη>>, μέσω του οποίου θα προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις σε όλους τους τομείς ,θα φορτώσουν νέα φορολογικά και άλλα βάρη, θα χτυπήσουν ότι έχει απομείνει στις εργασιακές σχέσεις ,τους μισθούς και τα επιδόματα. Να ψηφιστούν οι υποψήφιοι του ΠΑΜΕ και τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Συσπείρωσης, στα οποία συμμετέχουν.

Δε συγκρούονται απλά κάποιοι υποψήφιοι, συγκρούονται δύο διαφορετικές πολιτικές και στρατηγικές. Η στρατηγική που οδήγησε στην κρίση και στα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα και η στρατηγική της αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής πάλης που υπερασπίζεται το ΠΑΜΕ.

3ον Σε κάθε κλάδο του Δημοσίου να δημιουργηθεί όπου δεν υπάρχει, και να δυναμώσει, όπου υπάρχει, ο ταξικός πόλος. Σε κάθε υπηρεσία, σε κάθε τόπο δουλειάς πρέπει να δημιουργηθούν πυρήνες αντίστασης, επιτροπές αγώνα, του ταξικού πόλου. Ειδικά στους κλάδους του Δημοσίου και συνολικά στο Δημόσιο, όπου οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί και κυριαρχεί ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και μεγάλος αριθμός εργαζομένων μέσω εργολάβων και ελαστικών μορφών εργασίας είναι ασυνδικάλιστος. Αυτό είναι όρος για την ανάπτυξη και κυρίως τον προσανατολισμό και την αποτελεσματικότητα των αγώνων.

4ον Να εξασφαλιστεί ενιαία δράση και κοινό πλαίσιο στόχων και αιτημάτων της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των μικροβιοτεχνών και εμπόρων, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας και των γυναικών. Κυρίως να οικοδομηθεί το μέτωπό τους ενάντια στα μονοπώλια, το κράτος τους, τα κόμματα τους, τους διεθνείς μηχανισμούς τους (π.χ. ΕΕ, ΝΑΤΟ, κλπ.).

Για αυτό και είναι ιστορικής σημασίας η πρωτοβουλία και παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη (με αφορμή την Έκθεση) του κοινού πλαισίου στόχων και αιτημάτων από το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), την Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση βιοτεχνών και εμπόρων (ΠΑΣΕΒΕ) την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδος (ΟΓΕ) την Παναγρότική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΠΑΣΥ) το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ).

Καλούμε κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο στο δημόσιο να συσπειρωθεί στο ΠΑΜΕ .Να συμβάλλει στην ενιαία δράση της εργατικής τάξης, των άλλων λαϊκών στρωμάτων, της νεολαίας για κοινωνική συμμαχία. Για ενιαίο μέτωπο ενάντια στα μονοπώλια, ντόπια και ξένα, τα κόμματά τους, (ιδιαιτέρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) Μέτωπο με στόχο την λαϊκή εξουσία, για να αξιοποιείται ο τεράστιος πλούτος που παράγουμε όχι για τους λίγους που τον καρπώνονται, αλλά για μας τους πολλούς πού τον παράγουμε.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ – ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΗ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ


Advertisements
Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Ετικέτες: , , . Leave a Comment »

Ανοιχτή Επιστολή ΠΑΜΕ προς όλες τις Συνδικαλιστικές Οργανώσεις για νέο κύκλο απεργιακών κινητοποιήσεων

Συνάδελφοι- Συναδέλφισσες

Οι κινητοποιήσεις μας του τελευταίου διαστήματος με την μαζικότητα, την αποφασιστικότητα τους, την συνέχεια και την πολυμορφία τους ανησύχησαν όχι μόνο τους εργοδότες της χώρας μας την κυβέρνηση και τις πολιτικές δυνάμεις που προωθούν αυτήν την πολιτική αλλά αποτέλεσαν και αποτελούν ένα σημαντικό γεγονός για το ευρωπαϊκό κίνημα και όχι μόνο.

Το ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο υπερήφανο για τον αποφασιστικό του ρόλο στην οργάνωση και την επιτυχία αυτών των κινητοποιήσεων .Νοιώθουμε ακόμα μεγαλύτερο το χρέος μας απέναντι στην εργατική τάξη της χώρας μας και συνολικά τα λαϊκά στρώματα. Οι ώρες είναι κρίσιμες. Ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι.

Η κυβέρνηση για λογαριασμό του κεφαλαίου επιδιώκει το πλήρες ξεθεμελίωμα κάθε ασφαλιστικού συνταξιοδοτικού δικαιώματος. Έχει έτοιμο το νομοσχέδιο που καταργεί στην ουσία τις συντάξεις και τις αντικαθιστά με ένα βοήθημα και μας οδηγεί σε δουλειά πάνω από τα 65. Επιδιώκει την επιβολή και την επικράτηση της ποιο βάρβαρης εργασιακής ζούγκλας μέσω του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου που ετοιμάζει. Επιδιώκει σε συνεργασία με τους βιομήχανους όχι μόνο την μείωση των μισθών για τα επόμενα δύο τρία χρόνια αλλά την κατάργηση τόσο των κλαδικών όσο και της Ε.Σ.Σ.Ε.

Η εργατική τάξη, ο λαός, δεν έχει καμία ευθύνη ούτε για τα ελλείμματα, ούτε για τα χρέη. Δεν έχουμε δικαίωμα, δεν πρέπει να δεχθούμε αυτό το έγκλημα. Δεν επιτρέπεται, ούτε λεπτό χάσιμο χρόνου στην οργάνωση της πάλης για να μην περάσουν αυτά τα μέτρα.

Καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης να μπούμε τώρα σε νέο κύκλο ακόμα πιο μαζικών πανελλαδικών κινητοποιήσεων, να αποφασίσουμε νέα πανελλαδική απεργία για το 3ο δεκαήμερο του Ιούνη (η ημερομηνία μπορεί να καθοριστεί σε συνεννόηση) απαιτώντας:

–         την πλήρη απόσυρση του αντιασφαλιστικού εκτρώματος

–         την άμεση υπογραφή εθνικής συλλογικής σύμβασης  και κλαδικών συλλογικών συμβάσεων με ουσιαστικές αυξήσεις.

–         την προστασία των ανέργων με επίδομα ανεργίας 1120 ευρώ και επιδότηση έως την εξεύρεση εργασίας.

Να σταματήσουμε το έγκλημα, μπορούμε.

Σύνθημα μας. ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ – ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Εργαζόμενε, εργαζόμενη, νέα, νέε

Το δίλημμα που μας βασανίζει αυτές τις ημέρες, κάθε έναν ξεχωριστά και όλους μαζί, ανεξάρτητα τον εργασιακό χώρο που βρισκόμαστε είναι :

Αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε αυξήσεις στους μισθούς, με την υπογραφή ικανοποιητικών συλλογικών συμβάσεων ή δεχόμαστε, λόγω κρίσης, μείωση μισθών και διάλυση – κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, όπως απαιτούν οι μεγαλοεπιχειρηματίες και προωθεί η κυβέρνηση με το «Μνημόνιο» που έχει υπογράψει με ΕΕ- ΔΝΤ.

Πριν καταλήξεις σκέψου ότι η απάντηση που θα δώσεις σήμερα δε θα κρίνει μόνο το παρόν, αλλά θα καθορίσει και το αύριο το δικό σου, συνολικά της τάξης μας και των παιδιών μας.

Σκέψου, ότι την κρίση δεν τη δημιουργήσαμε εμείς. Τα εργοστάσια και οι επιχειρήσεις δεν κλείνουν λόγω των δήθεν υψηλών μας μισθών, αλλά λόγω του ανταγωνισμού τους να αποκομίσουν τεράστια υπερκέρδη στις πλάτες όλων των εργαζομένων. Την κρίση δημιούργησαν τα τεράστια κέρδη που απέσπασαν  από τη δική μας εκμετάλλευση. Κυνηγώντας το κέρδος δεν ήταν λίγοι οι επιχειρηματίες που έκλεισαν τα εργοστάσιά τους, ενώ ήταν κερδοφόρα, για να κάνουν επενδύσεις αλλού. Το ίδιο θα κάνουν και αύριο, αν τους δοθεί η ευκαιρία και μπορούν, χωρίς να σε λυπηθούν που θα μείνεις άνεργος.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις είχαν επί δεκαετίας μεγάλα κέρδη και πολλές συνεχίζουν να έχουν, παρά την κρίση. Την  ώρα που σε σένα φορτώνουν συνεχώς νέους έμμεσους φόρους, με την αύξηση στο ΦΠΑ, την ακρίβεια στα τρόφιμα, στα καύσιμα και πληρώνεις όλο και πιο ακριβά για Υγεία και μόρφωση, που σε καλούν να πληρώσεις φόρο ακόμα και για την πρώτη κατοικία και καταργούν το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ, στους μεγάλους επιχειρηματίες δίνουν τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις και νέες προκλητικές φοροαπαλλαγές. Χτυπούν τη νεολαία με την κατάργηση του κατώτερου μεροκάματου για όσους είναι κάτω των 25 ετών.

Σκέψου αν κάνεις τώρα πίσω πού και πώς θα τους σταματήσουμε ;

Δεν είναι παράλογο εμείς που παράγουμε τον πλούτο, σήμερα που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να απολαμβάνουμε περισσότερα δικαιώματα και καλύτερες δωρεάν παροχές, να δεχτούμε: Να δουλεύουμε ως τα βαθιά γεράματα, 40 χρόνια δουλειάς για ένα επίδομα πτωχοκομείου προκειμένου να απαλλαγούν επιχειρηματίες και κράτος από την όποια εισφορά είχαν στην κοινωνική ασφάλιση; Να αρρωσταίνει το παιδί σου και η υγεία του, τα φάρμακα και η νοσηλεία του να εξαρτώνται από τα πόσα χρήματα διαθέτεις.

Δεν είναι προσβλητικό να δεχτούμε μισθούς πείνας και συνθήκες εργασίας που θα καθορίζει κάθε φορά η εργοδοσία;

Έχουμε χρέος και απέναντι στους σκληρούς ταξικούς αγώνες που έδωσε η τάξη μας για να έχει κατακτήσεις και δικαιώματα, και απέναντι στα παιδιά μας να σηκώσουμε το κεφάλι και να χρησιμοποιήσουμε την ταξική μας οργανωμένη δύναμη. Τα μέτρα που παίρνουν έχουν μακροπρόθεσμο στόχο. Επιδιώκουν να τσακίσουν κάθε συλλογική κατάκτηση. Να είναι ο κάθε ένας μόνος του.

Συνάδελφοι, ες

Έχουμε τη δύναμη. Μπορούμε να βάλουμε εμπόδια, να διεκδικήσουμε, να απαιτήσουμε όσα μας στερούν, όσα μας ανήκουν.

Αν σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε κλάδο συσπειρωθούμε και παλέψουμε αποφασισμένοι για αυξήσεις και την υπογραφή συλλογικής σύμβασης. Να μην λυγίσουμε μπροστά στις δυσκολίες. Η πείρα που αποκτήσαμε όλο αυτό το διάστημα έδειξε ότι μπορούμε να τις ξεπερνάμε και να κάνουμε σημαντικά βήματα. Να ξεπερνιέται ο φόβος, η μοιρολατρία και η τρομοκρατία. Αν μείνουμε απαθείς, μοιρολάτρες θα εξηγήσουν τη στάση μας ως συμφωνία με τα αντιλαϊκά μέτρα και θα τρέξουν να πάρουν κι άλλα.

Απόρριψε τη λογική του εργοδοτικού συνδικαλισμού της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που χθες σου έλεγαν ότι οι επιχειρηματίες είναι εταίροι μας και τώρα σε καλούν να σώσουμε ό,τι μπορούμε, προκειμένου να σώσουμε το θεσμό της συλλογικής σύμβασης ας υπογράψουμε ακόμα και χωρίς αυξήσεις.

Για να υπερασπιστούμε τις συλλογικές συμβάσεις χρειάζεται να απορρίψουμε και να αντιπαλέψουμε τα βάρβαρα μέτρα που προβλέπει το «Μνημόνιο» που υπέγραψε η κυβέρνηση με την ΕΕ και το ΔΝΤ, με τα χειροκροτήματα των βιομηχάνων.

Ο δρόμος για την υπεράσπιση της Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, για να εμποδίσουμε τα βάρβαρα μέτρα εναντίον μας ξεκινάει σήμερα από την οργάνωση της πάλης σε κάθε τόπο δουλειάς, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς και την υπογραφή ικανοποιητικής συλλογικής σύμβασης.

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ:

  • Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις
  • Όχι μεροκάματα και μισθούς στους νέους κάτω από τις Συλλογικές Συμβάσεις
  • Απαγόρευση των απολύσεων, μέτρα προστασίας των ανέργων
  • Όχι στην κατάργηση της αποζημίωσης
  • Σταθερή και  μόνιμη δουλειά για όλους
  • Μέτρα προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, προστασία της μητρότητας
  • Όχι μισθολογικές διακρίσεις σε βάρος γυναικών
  • Όχι στην προσπάθεια αποχαρακτηρισμού των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων
  • Όχι στην κατεδάφιση των συντάξεων

Όλοι στον αγώνα, συσπείρωση τώρα με το ΠΑΜΕ για τα σύγχρονα δικαιώματά μας στους μισθούς, στην κοινωνική ασφάλιση, σταθερή δουλειά για όλους, μέτρα προστασίας τώρα των ανέργων.

Τώρα να μιλήσει  η οργανωμένη μας δύναμη, η ταξική μας αλληλεγγύη. Μπορούμε να αποκρούσουμε την τρομοκρατία, τους εκβιασμούς, τις απειλές. Να μετατρέψουμε το θυμό μας, την αγανάκτησή μας σε οργανωμένη, μαχητική, αποφασιστική δύναμη που θα εμποδίσει την αντιλαϊκή πολιτική.

Η επιτυχία της μάχης θα εξαρτηθεί από τη συμμετοχή των εργαζομένων στην προετοιμασία και οργάνωση του αγώνα. Μέσα από Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις, συγκεντρώσεις και συζητήσεις στους τόπους δουλειάς, να συζητήσουμε τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις του αγώνα. Η κάθε Ομοσπονδία, το κάθε συνδικάτο με σχέδιο και συντονισμό να κάνει δική του υπόθεση την οργάνωση της πάλης. Να προετοιμαστούμε καλά για να δώσουμε απεργιακή απάντηση.

Έχουμε σοβαρή ευθύνη και πρέπει να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του αγώνα, αλλά και στην εμπιστοσύνη που δείχνουν οι εργαζόμενοι στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Μόνο οι θυσίες του αγώνα μπορεί να έχουν αποτέλεσμα. Για το δίκιο της τάξης μας.

Εμείς παράγουμε τον πλούτο.

Μπορούμε και πρέπει να ζήσουμε χωρίς την εκμετάλλευση των καπιταλιστών.

Τα Έργατικά Κέντρα

ΑΓΡΙΝΙΟΥ- ΑΡΤΑΣ- ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ- ΖΑΚΥΝΘΟΥ- ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ- ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ & ΙΘΑΚΗΣ- ΛΑΡΙΣΑΣ – ΛΕΥΚΑΔΑΣ – ΝΑΟΥΣΑΣ – ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟ – ΣΑΜΟΥ- ΦΩΚΙΔΑΣ

Ομοσπονδίες

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑΣ ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ – ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΥΠΟΥ & ΧΑΡΤΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΟΓΙΣΤΩΝ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓ/ΤΩΝ & ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΠΟΤΩΝ – ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τα Κλαδικά Σωματεία

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ» – ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ- ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ – ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ Α.Ε. & ΓΡΑΦΕΙΩΝ – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ – ΕΝΩΣΗ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ Ν. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Προσφέρουν οι εργαζόμενοι της «Oπελ» από τους μισθούς τους… στη διοίκηση της εταιρίας

Κατορθώματα εργατοπατέρων

Το ευρωπαϊκό συμβούλιο εργαζομένων της «Τζένεραλ Μότορς – Οπελ» αποφάσισε να προσφέρουν οι εργαζόμενοι της «Oπελ» από τους μισθούς τους σ´ όλη την Ευρώπη 265 εκατομμύρια ευρώ ετησίως στη διοίκηση της εταιρίας …στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης και της διάσωσης της εταιρείας. Ο επικεφαλής της εταιρίας διευκρίνισε ότι το σχέδιο αναδιάρθρωσης που είχε ανακοινωθεί θα πραγματοποιηθεί ως έχει. Το σχέδιο σημαίνει την απώλεια8.000 θέσεων εργασίας, οι μισές από αυτές στη Γερμανία. Επίσης όσον αφορά το κλείσιμο του εργοστασίου της Αντβέρπ, στο Βέλγιο, το σχέδιο θα προχωρήσει κανονικά, αλλά οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να «αγχώνονται» καθώς ήδη υπάρχουν 17 ενδιαφερόμενοι αγοραστές

Τέλος, από κοινού, το ευρωπαϊκό συμβούλιο εργαζομένων και η διοίκηση της «Τζένεραλ Μότορς – Οπελ κάλεσαν τη γερμανική κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στην αποδέσμευση των κονδυλίων ύψους 1 δισ. ευρώ, ως βοήθεια.

Η παραπάνω συμφωνία-ντροπής είναι χαρακτηριστικό δείγμα της γραμμής που δίνει η Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) στα συνδικάτα της.

Επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά ότι η ΣΕΣ (μέλος της είναι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ) δεν ήταν και δεν είναι συνδικαλιστική οργάνωση, τέτοια είναι μόνο στον τίτλο. Στην ουσία, πρόκειται για ένα εργαλείο του κεφαλαίου, το οποίο αξιοποιείται, προκειμένου να περάσει τις ιδεολογικές, τις πολιτικές και τις οικονομικές επεξεργασίες των πολυεθνικών στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να υπονομευτούν οι ταξικοί αγώνες, για να υλοποιηθούν οι φιλομονοπωλιακές πολιτικές χωρίς λαϊκές αντιδράσεις. Η “οργάνωση” αυτή αναδείχνεται σαν ένας από τους βασικούς αντιπάλους της εργατικής τάξης.

Τα μηνύματα των απλών εργαζόμενων από την Ευρώπη, που έρχονται καθημερινά στο ΠΑΜΕ, τα οποία εκφράζουν την αλληλεγγύη στους αγώνες της εργατικής τάξης της χώρας μας και μας προτρέπουν να συνεχίσουμε σε αυτό το δρόμο, δείχνουν ταυτόχρονα και την περιθωριοποίηση στη συνείδηση τους, της γραμμής της ΣΕΣ.

Αναρτήθηκε στις Uncategorized. Ετικέτες: , , , , . Leave a Comment »